-
Archives
- June 2011
- January 2011
- December 2010
- October 2010
- September 2010
- June 2010
- May 2010
- March 2010
- December 2009
- November 2009
- October 2009
- September 2009
- August 2009
- July 2009
- June 2009
- May 2009
- April 2009
- March 2009
- February 2009
- November 2008
- October 2008
- September 2008
- August 2008
- July 2008
- June 2008
- May 2008
- April 2008
- March 2008
- February 2008
- January 2008
- December 2007
- November 2007
- October 2007
- September 2007
- August 2007
- July 2007
- June 2007
- May 2007
- April 2007
- March 2007
- February 2007
- January 2007
- December 2006
- November 2006
- October 2006
- September 2006
- August 2006
- July 2006
- June 2006
- May 2006
- April 2006
- March 2006
- February 2006
-
Meta
Humor in oorlogstijd
Het gaat er hard aan toe in Tunesië en nog niemand weet hoe dat land er over een jaar aan toe is, alleen dat je zonder humor zeker nergens komt: dat heeft er in elk geval één begrepen.
Met dank aan An uprising in Tunisia – The Big Picture – Boston.com.
Posted in Facebook repost, Link, Waarneembaar
Tagged Activisme, Afrika, Oorlog, Tunesië
Leave a comment
NS-Fiets
Mijn fiets wordt gestolen in de ‘bewaakte’ NS-fietsenstalling in Barendrecht, en (zoals het bord bij de ingang zo mooi omschrijft) heb ik recht op alle anders niet gemaakte kosten.
De eactie van de NS-medewerker aan de intercom: “Ja, dan moet u even bellen met 0900-…, voor € 20 ct/min.” Mijn fiets is gestolen – terwijl jullie er op zouden passen – en nu moet ik betalen voor de telefoon? “Ja?”
Maandag gebeld: “In Barendrecht worden zoveel fietsen gestolen, daar hebben we apart iemand voor in dienst. Die belt binnen twee dagen terug.”
Uiteraard was ik aan het einde van de week nog niet teruggebeld.
Gelukkig was de fiets zelf bij een verzekeringsmaatschappij verzekerd, een die lang niet zo moeilijk deed als de NS. Na 48 uur wachten (misschien werd hij nog teruggevonden) kon ik een nieuwe fiets uitzoeken bij de fietsenmaker.
Zelf maar weer gebeld. “Ja, dan moet u de aangifte opsturen naar ons adres.” Wat is dat dan? “Ja, als u een abonnement heeft, dan staat dat vast wel ergens in een brief. Maar ik kan u het postbus nummer wel geven?” Dus ik moet er zelf een postzegel op plakken? “Nee, hoor!” Dan was het dus een antwoordnummer…
Overigens verweet ze me daarna nog geen constructieve houding te hebben. “Dat draagt ook niet bij aan een oplossing. We moeten die aangifte toch hebben?” Wie heeft mijn fiets nu laten stelen?… Enfin, twee dagen later kreeg ik keurig een antwoord enveloppe.
Ondertussen wordt duidelijk dat ik absoluut de enige niet ben en dat het geen toeval is dat een maand eerder ook de fiets van mijn vader is gestolen. In de fietsenstalling liggen inmiddels minstens 5 gekraakte sloten die nog niet zijn weggehaald, dat is nog los van de fietsen waarbij simpelweg het achterwiel is opgetild om via de nooduitgang naar buiten te rijden.
Voor bijna € 100 per jaar is je fiets dus niet veilig, maar aan sommige verhalen komt toch nog een mooi einde.
En hoe het allemaal toch nog goed kwam.
Op 26 januari (als ik het goed heb) werd ik tijdens college gebeld, weggedrukt en in de pauze de voicemail geluisterd. “Met agent X van de Politie Rotterdam – Rijnmond. Ik wil u graag zeggen dat er twee verdachten zijn aangehouden.” Mooi!
De volgende dag verscheen in een aantal kranten dit bericht:
Vorige week belde de NS, of we alle bonnetjes konden opsturen. Dan zouden ze die vergoeden.






